سلام بر حسین(ع)

امام عزیزم، می خواهم برای شما بنویسم نمی دانم از کجا و چگونه باید شروع کنم،هنوز خاطرات یک ماه پیش را در کنار قبه ی نورانیت از یاد نبرده ام.امام مهربانم ، باز محرم رسید و دلهای عاشق ،هوای پریدن را در سر می پرورانند و راهای پریدن را با خود مرور می کنند. دیشب در نجوای شبانه،تل زینبیه،خیمه گاه،قتلگاه،کف العباس ، نهر القمه و... را از ذهن مرور دادم، در هر ایستگاه نظاره گر ایثار و دلیری تک تک یارانت شدم و دیدم تاریخ هر چه بخواهد از مظلومیت شما و یارانت بنویسد ، باز هم جای نوشتن دارد... اما آنچه مهم است :آنست که ،روز به روز که بر صفحه روزگار ، تاریخ رقم می خورد مهر تو و یارانت در دلها بیشتر می نشیند و همه پروانه وار گرد شمع وجودت می چرخند تا شاید راه و رسم عاشقی بیاموزند...حسین جان امروز فقط به رسم ادب از شما در این فضا یاد کردم تا بدانی با تمام ناکاستی ها یم، دوستت دارم اما از کردهایم خجل و شرمسارم...باور کن حسین جان که بر زبانم قفلی است که جز با اذن شما باز نمی شود ،پس ترا جان ۷۲ لاله دشت نینوا رخصت بده ،دستم بگیر و در مسیر نٍه...

یا اهل العالم قتل الحسین بکربلا عطشانا

حرف دل:

به تعبیر  بزرگی:عشق به حضرت ابا عبدالله  الحسین ،عشق، به تمام خوبیهاست ، پس در این ماه عزیز راه و رسم عاشقی بیاموزید...

التماس دعا