به نام او كه ياد او هميشه آرام بخش روح و روان اين عبد ناچيز است

امروز نه بهانه اي براي نوشتن دارم و نه حوصله اي براي خواندن ، مدتي است به دلايلي از نوشتن طفره مي روم و ترجيح مي دهم با سكوت، سلوك عاشقانه اي داشته باشم.نمي دانم آيا تاكنون توجه داشته ايد كه انسان ها در دو حال ميل به نوشتن و سخن گفتن ندارند، يكي زماني كه پر از ناگفته ها هستند و محرمي امين پيدا نمي كنند و ديگري زماني كه واقعاً حرفي براي گفتن ندارند.نمي دانم من به كدام سو كشانده شده ام كه نه اين گونه ام و نه آنگونه...شايد به خاطر همين است كه گفته اند ارزش هر انساني به اندازه، نگفته هاي دروني آن است.باور كنيد اينها را ننوشتم كه بگويم...خواستم كه بگويم دوست خوب من چندان هم نگران نباش كه مطلبي براي نوشتن نداري و ميلي براي گفتن، چراكه معتقدم اگر قرار باشد انسان مطلبي بنويسد و كلامي را بيان كند كه در آن رنگ و بويي خدايي نباشد همان بهتر كه نه بهانه اي براي نوشتن داشته باشد و نه حوصله اي براي خواندن!

راز اين داغ كه در ســــجده طـــــــولاني مــاست

بوسه ي اوست كه چون مُهر به پيشاني ماست

مــــــوج با تجـــــربه صخــــــره به دريــا برگــشت

كــــمترين فــــــايده عــــشق پشيـــماني ماست

(فاضل نظري)

دوستان عزيزم كم كمك رجب رو به اتمام است و نزديك به بيست و هفتمين روز اين ماه عزيز هستيم، پيشا پيش بعثت نبي مكرم اسلام حضرت محمد مصطفي(ص)را خدمت همگي تبريك و تهنيت عرض مي كنم.

كساني كه علاقمند به انجام فرايض روز و شب ۲۷ رجب هستند اينجا را كليك كنند.

حرف دل:

نيازمند دعاي همه خوبان هستم، برام دعا كنيد...