کتابت عشق و دلنوشته های من

الهي بي تابم براي پريدن

ketabat — Wed, 04 Nov 2009 06:27:18 GMT

بنام خداوند پروانه ها

گفتم شايد زمان بگذرد و فرصت نوشتن يابم، اما انگار تب كمون وبلاگ نويسي شدت گرفته و همه سر در گريبان خود فرو برده و آرام به نظاره يكديگر نشسته اند ، نمي دانم ،به نظر مي رسد انگار دنياي مجازي هم كمتر از دنياي حقيقي نيست، انگار همه چيزها حقيقي شده اند اما ما هنوز به واقعيت آن پي نبرده ايم .اين روز ها ناخواسته به اجسام پيرامونم كه نگاه مي كنم ،احساس مي كنم كه آنها هم تجسم يافته اند و كافي است كمي به آنها نگاه كني تا برايت ناله كنند و بگويند كه ما هم بي تاب شده ايم، شايد باور نكنيد به تمام ذرات كائنات كه نگاه مي كنم مي بينم هر كدام حرفي براي گفتن دارند، فقط كافي است تا به آنها نزديك شويد و آنها احساس كنند كه دوست داريد با آنها خلوت كنيد تا برايتان بگويند از آنچه كه بشر از گفتن آن عاجز است. چند روز پيش به ضرورت با دوست عزيز هنرمندي گفتگو مي كردم و از خلوت شبانه هنرمندان سخن مي گفتيم كه چگونه هنرمندان با آن سرخوشند، دوست گرانمايه گفت:امروز آنچه كه باعث شده است تا بشريت به قهقراي نيستي برسد همان خلوت نكردن انسان با خود خويشتن است و اين گريزاني از خلوت است كه سرنوشت بشريت را به جمود و نيستي كشانده است.ديدم حرف قشنگي است اما همگان را تاب و درك اين واژگان نيست پس باز هم بايد نگاه كرد و آرام گريست.

حرف دل:

به تمامي دوستاني كه مخاطب اين وبلاگ هستند پيشنهاد مي كنم خلوت همراه با تفكر را چاشني زندگي روز مره كنند شايد حاصلي يابند.
يوسف گمگشته باز آيد به كنعان غم مخور
اين نيز بگذرد، پس نگاهتان همچنان به الطاف كريمانه ي دوست باشد.
براي زندگي كردن فرصت كم و براي زنده ماندن زياد ،انتخاب كنيد كه زنده بمانيد يا زندگي كنيد.
عاشق شدن آسان است اما عاشق ماندن سخت...
دل به دلارام سپردن نيكوست به شرطي كه دلارام مجازي نباشد...
آواز زنجركها در شب مهتابي شنيدني است، پنبه ها را از گوش درآوريم.
پرواز شپرك ها در اقيانوس آسمانها ديدني است، چشم ها را بايد شست...
شكستن قلنج سوسك هاي شهري خط چشم كشيده تا به امتداد آسمان زير چرخ هاي اتومبيل شيك، زجر آور است پس بر روي آنان تمركز نكنيد...
با مدعي نگوييد اسرار عشق و مستي
همه هيچند هر چه هست تويي
الهي و ربي من لي غيرك
الهي سخن گفتن از تو سخت است و نگفتن سخت تر
الهي قفل هاي بندگيت را خواستارم، مرحمت فرما
الهي بي تابم براي پريدن پر پرواز را آرزومندم
الهي خسته از نا سپاسيم شكرگزاري را حلاوت ده
الهي با تو بودن و در خود نبودن را خواهانم
الهي بر نداده هايت شكر زيباست پس شعور عطا بفرما
الهي دوست داشتن بدون چشم داشت عطا بفرما
الهي بينش و شعور بر درك سختي ها عطا بفرما
الهي شعور گذشت از آنچه كه زود گذر و فريبنده است عطا فرما
الهي لذت كمك كردن به خلق را به مانشان ده
الهي از الهي گفتن سيرابم نكن
الهي از الهام گرفتن بي نيازم مكن
الهي سرخوش، بي خوشيم ،خوشم كن
الهي نجواي شبانه اي، بدون بلندگو آرزومندم
الهي نور آسمان از چلچراغ كهكشان راه شیری آرزومندم
الهي با تو بودن را در بي تو بودن سزاوار نيست، پس كمكم كن
الهي سلامت جسم و روح عطا فرما
الهي مرا به دوستي آنچه دوست داري آشنا كن و به آنچه دوست نداري قهر فرما
الهي نگاه نو و فكري نو عطا فرما
الهي در روزمرگي غرقم، مرا غرق در صبح صادق كن
الهي عاقبت محمود گردان
...
...

(آمين يا رب العالمين)

التماس دعا-حسن زاده

تفكر در دنياي سياست ^مساوي ^با سكوت یا ...؟

ketabat — Sat, 26 Sep 2009 14:56:18 GMT

به نام خالق زيباييها و مهربانيها

امروز بعد از مدت ها فرصتي شد تا كمي وبگردي كنم و اندكي در اين محيط مجازي غوطه ور شوم تا شايد با گذر زمان قدري از دغدقه هاي فكريم بكاهم، اما باز هم انكار فرجي حاصل نشد انگار اين دنياي مجازي هم با ما سر جنگ دارد از طرف كه مي چرخي انگار سيب قرمز نيوتني باز هم با جاذبه هستي همگام مي شود و به همان سو كه مي خواهد برود ميرود و مي چرخد،اشكالي ندارد انگار سرنوشت ما را با غم نوشته اند و غصه...داشتم از دفاع مقدس مي خواندم و از دلاور مرديهاي مردان مرد؟ ياداشت بر مي داشتم تا به ضرورت پيش آمده در جلسه اي برايش كمي گفتگو كنم تا به همه بگويم كه چه اتفاقاتي افتاد و نيفتاد تا ما به اينجا رسيده ايم ،برايشان بنويسم اگر محمد حسين ها ، علي ها ، رضا ها و ... نبودند چه اتفاقاتي كه نمي افتاد ،مي خواستم براي همه بگويم ياد شهيد همت ها و خرازي ها و باكري ها به خير باد كه رفتند و حماسه آفريدند ،خواستم با مصداق هاي مجازي برايشان بگويم اگرچه شهدا رفتند اما هنوز وبلاگ هاي وجود دارد كه با آرمان هاي شهدا مانوسند و عاشقانه براي آنان قلم مي زند اما در اين جستجو به وبلاگي رسيدم كه نگاهم را به خودش معطوف كرد كه در آن نوشته شده بود:

"برای رزمندگانی که اگر نبودند، ایران نبود"

متمركز شدم تا ببينم چه كسي نقشي زده است از آنچه كه در باورهاي ما نقش بسته است(چو ايران نباشد تن من مباد)، خواندم اما چيزي جز بهت عايدم نشد ،ماندم كه خدايا چه اتفاقاتي دارد در اين سر زمين مي افتد و ما كجاي اين قصه هستيم و قرار است چه نقشي داشته باشيم.نمي دانم آيا اين سرنوشت مي تواند روزي براي من يا شما هم اتفاق بيفتد يا نه؟نمي دانم چه اتفاقي مي افتد كه روزي انسان ها در صف موافقين قرار مي گيرند و گاهي در سوي مخالفين؟نمي دانم چه اتفاقي مي افتد كه گاهي انسان ها در جاه و حشمت شاهي به سر مي برند و گاهي در گوشه ي انزوا و خلوت؟نمي دانم چه اتفاق مي افتد كه گاهي در صدر مجلس مي نشانند و گاهي به دربان خانه ؟باور كنيد آنچه مي نويسم از سر تالم است ،اي كاش كسي در اين زمان ، مي گفت كه تو در خوابي و آنچه مي بيند فقط و فقط كابوسي است كه در حال گذر است و چندي ديگر از اين كابوس رهايي مي يابي تا كمي التيام مي يافتم .خداوندا نميدانم دست هاي نياز را به كدام سوي آسمان دراز كنم تا تو را نزديك تر يابم ،شايد دست هاي ناتوانم به بيراه طلب نياز از شما مي كند كه من از درك آن عاجزم و نادان!

برای دیدن این وبلاگ یک بار کلیک کنید در صورت باز نشدن دوباره رفرش كنيد

براي خواندن اين وب نوشت اینجا را كليك كنيد

نمي دانم خوانديد يا نه؟ اگر خوانديد بياييد براي عاقبت به خيرمان و براي رهايي زندانيان از بند عاجزانه از صميم قلب دعا كنيم.

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم از بـــــد حــــادثه اینجا به پناه آمده ایم

رهـــرو مـــنزل عـشقیم و ز سـر حد عدم تا به اقلیم وجود این همه راه آمده ایم

ســــبزه خــط تو دیدیم و ز بستان بهشت بـــه طـــلبکاری این مهر گیاه آمده ایـم

با چـــنـین گنج که شد خازن او روح امین به گــــدایی بــه در خانه شاه آمده ایم

لــنگر حلم تو ای کشتی توفیـق کجاست کـه در این بحر کرم غرق گناه آمده ایم

آبـــرو مــــی رود ای ابــر خـــــطا پوش ببار کـه به دیوان عمل نامه سیاه آمده ایم

حافظ این خرقه پشــــــمینه مینداز که ما از پـــی قـــافــله با آتش و آه آمـــده ایم

حرف دل:

اگه چيزي به ذهنتون رسيد به منم بگيد كه تو دنيا چه اتفاقاتي داره مي افته كه من هيچي از اونا نمي فهمم؟
خدايا خيلي خيلي از اين دنيا مي ترسم نه براي جسم خاكيم بلكه براي آبروم...
نگاه من به این وب نوشت صرفاْ انسانی است نه سیاسی لطفاْتامل کنید.
التماس دعا( ارادتمند همه ی شما خوبانم)

يا علي مدد

هرچه از دوست رسد نیکوست

ketabat — Wed, 02 Sep 2009 20:44:18 GMT

بنام حضرت دوست، که هرچه هست، همه اوست

از روز شنبه تا به امروز چهارشنبه احساس نبود کتابت را بیش از پیش حس کردم ، به گونه ای که نبود آن را موهبتی از جانب حضرت دوست حس کردم که بدانم ، و دیگران نیز بدانند که آنچه در عالم هستی و کائنات وجود دارد همه در اراده اوست و تا او نخواهد هیچ چیز محقق نمیشود و به تعبیری یا کنایه در دو موقع خداوند بر بندگان خویش لبخند می زند یکی زمانی که تمام بندگان همه دست به دست هم می دهند تا بنده ی دیگری را زمین بزنند و آنگاه است که اراده او نیست و دیگری زمانی که همه مردمان دست بر دست هم می دهند تا فردی را از سقوط نجات دهند اما افسوس که اراده ی حضرت عشق بر آن نمی باشد ،سخن اول من با کسی است که در نهایت بزرگواری وبلاگ کتابت عشق را هک نمود و به زعم خود اندیشید که می تواند با از بین بردن آرشیو چهار ساله کتابت ضربه ای بر کتابت وارد کند ، اما برایش متاسفم چون اراده حضرت حق نبود و چنین اتفاق نیفتاد و وبلاگ کتابت عشق به لطف خداوند متعال و زحمات برادر عزیز و ارجمندم جناب مهندس چیت ساز مثل اول باز سازی شد بدون آنکه حتی یکی از پست های آن دچار خللی شود، دوست عزیز هکاک کلاه سفید یا قرمز (لبخند) هر که هستی باش اما انسانیت را فراموش نکن که همیشه کسی هست که بر احوال بندگانش ناظر است و هر کجایی که لازم باشد دست بندگانش را به گرمی می فشارد خواه هکاک باشد یا نویسنده کتابت عشق...برادر عزیز ای کاش بجای عناد ورزی با این حقیر قدری خدا را بیش از این حس می کردی تا بیش از این شرمنده او نشوی معصوم عزیز من هنوز ماه رحمت تمام نشده است و تو نیز جوان، پس در این ماه رحمت گمشده ها و از دست رفته هایت را از او بخواه که او بی منت و بدور از هر دغدغه به بندگانش عطا می کند.

اما سخن دوم من با جناب عبد الرحمان شاکری عزیز است که در کمال بزرگواری و بزرگ منشی وبلاگ کتابت را به دوست قدیمیش سپرد که این جوانمردی او باعث شد که باری دیگری روی هکاک محترم را برای دومین بار سیاه کند و حداقل راه و رسم جوانمردی را از مردان خدا بیاموزد ،ولی از یک جهت متاسفم که جناب شاکری عزیز در اولین تجربه نویسندگی و وبلاگ داری به در بسته خورد و قدری ذوق زیبای نوشتن آن به تاخیر افتاد اما امیدوارم هستم ایشان با خواندن این پست ، این کمترین را به خانه ی مجازی خود دعوت کند و شرایط دوستی پا بر جای را پایه ریزی نماید و در صورت تمایل این برادر کوچکش را به خواندن چلچراغ اندیشه هایش رهنمون سازد و باز هم برادرانه دستان گرمش را از صمیم قلب می فشارم.اما دوست دارم خوانندگان عزیز وبلاگ کتابت عشق با نوشته این عزیز که در اولین پست خود در وبلاگ کتابت تحت عنوان نوشته های یک من بی منت گذاشت آشنا شوند، لذا برای خواندن اولین پست جناب شاکری عزیز ادامه مطلب را کلیک کنید.

سخن آخر من با دوستان قدیمی است که بزرگوارانه ابراز احساس نمودند و هر کدام به سهم خود قدمی برداشتند البته بجز مدیریت بلاگفا که حتی حاضر نشد پاسخی کوتاه به چندین ایمیل اینجانب بدهد، اما دوست دارم برای باری دیگر در همین جا از برادر عزیز و گرانمایه ام جناب فواد چیت ساز که مدیریت وبلاگ بلبل شیدا و سرباز صفر را بر عهده دارند صمیمانه تشکر کنم که حقیقتاً من، نه از رفتن وبلاگ خبر دار شدم و نه از باز گرداندن آن و رنج این چند روز بر عهده ی ایشان بود و زبان تشکر این حقیر قاصر از بزرگواری و بزرگ اندیشی این جوان فرهیخته دانشگاهی است و خاضعانه دست نیاز به سوی خالق بی همتا دراز می کنم و عاقبت به خیری برایش مسالت می نمایم .

حرف دل:

هک کردن کار خوبی نیست، پس دیگر شوخی نکنید تا سیه روی نشوید.
ولادت کریم اهل البیت امام حسن مجتبی علیه السلام مبارکباد.
همیشه یادتان باشد کسی هست از شما محافظت کند پس از دشمنان باکی نداشته باشید.
خدا مثل همیشه دوستت دارم و دوستی با تو برای من افتخار است.
اللهم عجل لولیک الفرج(آمین)

ارادتمند-یا علی مدد

منصور حسن زاده

باز سازی مجددوبلاگ

ketabat — Sun, 30 Aug 2009 08:12:18 GMT

باز سازی مجدد وبلاگ

توجه

دوستان عزیزی که به وبلاگ کتابت عشق بر اساس جستجوی اینترنتی در خصوص واژه های مد نظر به عنوان مثال شرح احوالات میرزا غلامرضا اصفهانی ، میر عماد یا هر چیز دیگری مراجعه می کنند ،با توجه به اینکه وبلاگ مجدداْبازسازی شده است خواهشمنداست جهت دست یافتن به اطلاعات مورد نیاز به آرشیو موضوعی وبلاگ مراجعه نمایند تا مستقیماْ به مطلب مورد نظر خود برسند.

توجه

کتابت های یک من بی منیت

ketabat — Sun, 30 Aug 2009 07:53:18 GMT

سلام !

جهت اطلاع دوستان!

امروز صبح جهت ثبت وبلاگی این نشانی را سرچ کردم و دیدم که وبلاگی به این نام ثبت نشده. اما اینک متوجه شده ام که وبلاگ مربوط به جناب حسن زاده است.

در کمال صداقت میگویم که من هیچ سرقت یا هک یا هتک حرمتی نسبت به این وبلاگ انجام نداده ام. و ماندن در خانه ای غصبی را در شان خود نمیدانم.

جناب حسن زاده!

نشانی ایمیل شما را در ثبت وبلاگ قرار دادم . امیدوارم جسارتی ندیده باشید. اگر پیامی ارسال نشده بود میتوانم شماره رمز را در اختیارتان قرار دهم. یا حق

"شاکری"

خوشبختي هدف نيست

ketabat — Sun, 23 Aug 2009 07:35:18 GMT

بنام حضرت دوست

استشمام عطر خوشبوي رمضان از پنجره ملكوتي شعبان گواراي وجود پاكتان باد

سلام بر تمامي دوستان عزيز و گرانقدر تقريباً از نوشتن آخرين پست نزديك به يك ماه و اندي مي گذرد و من همچنان آرام و ساكت به نظاره نشسته ام، به اين اميد كه شايد حضرت دوست لااقل در اين ماه،وزش نسيم رحمتش را از پنجره رمضان دريغ نكند، اگرچه مي دانم ،كريم دريغ نمي كند اما چه توان كرد كه تا او نخواهد از اين حقير چه آيد...طلوع ماه رحمت را به فال نيك مي گيرم، با دلي سرشار از اميد به ميهماني آيينه مي روم و از او مي خواهم تجلي آفتاب گونه اش را در پ‍ژواك الست بربكم قالو بلي در ضمير زنگار بسته ام چنان بتاباند كه جز دوست نبينم و جز او نينديشم(الهي آمين)

و خداي مهربان را شاكرم، كه امروز را تولدي ديگر برايم قرار داد تا بعد از روزمرگي هاي هميشگي دوباره با اين قلم به تنش نشسته خلوت كنم و به دور از قيل و قال هاي حقيقي در فضاي مجازي نوشتن را مزمزه كنم اگرچه از اين گونه نوشتن هم چندان راضي نيستم (شايد به خاطر آشنايي تعدادي از دوستان وبلاگ نويس با اين حقير از نزديك چاره اي جز كوتاه نويسي و خودسانسوري ندارم )و اين نيز سبب مي شود كه نتوانم از عمق جان بنويسم، ديروز با دوستي كه دستي بر قلم داشت گفتگو مي كردم، او از سر درگمي هايش در مسير زندگي نجوا كرد و از دغدغه هايش برايم سخن گفت من نيز آرام به سخنانش گوش مي دادم و هر دفعه به نشانه تاييد سخنانش سري تكان مي دادم و لبخند مي زدم، گذاشتم تا تمام كلماتش را با آرامش ادا كند ،از او پرسيدم چرا شروع به نوشتن نمي كني؟گفت از كجا بنويسم؟به او گفتم: از تجربه هاي روزانه ات بنويس، ولو آنكه كوتاهتر از يك سطر باشد ،او گفت از لحاظ روحي و جسمي آمادگي براي نوشتن ندارم و منتظر زمان مناسبي هستم تا شرايط برايم مساعد شود و آن زمان شروع به نوشتن كنم،بعد از مدتي گفتگو به پايان رسيد و من ماندم و يك كوله باري از غم كه چرا بايد جوانان اين مرز و بوم كه آينده سازان ايران زمين هستند، اين گونه سر در گم باشند. كمي با خود انديشيدم كه چرا تمامي ما انسان ها هميشه در آرزوي زمان مناسب براي رسيدن به خواسته هايمان هستيم، بعد از كمي تفكر به اينجا رسيدم ،كه تمام مشكلات انسان ها از همين جا شروع مي شود كه هر روز را به اميد فرداي بهتر سپري مي كنند بدون آنكه قدمي در جهت بهبودي آن بردارند و هميشه آرزوي هايشان را با اميد به زماني ديگر، در ذهن مرور مي كنند انگار براي رسيدن به خوشبختي بايد فاصله ها در زمان سپري شود تا بتوانند به خواسته هايشان برسند...گاهي مواقع همگي فكر مي كنيم اگر روزي فرزندانمان بزرگ شود فرصت براي تفريح آرام پيدا مي كنيم و يا اينكه اگر با وام اتومبيل مان موافقت شود آن موقع است كه مي توانيم اتومبيل بخريم و به مسافرت برويم و هزاران مطلب از اين گونه مطالب در ذهن داريم كه فقط با انتظار واهي به آن مي نگريم. اما چه بايد كرد؟ نمي دانيم! و همه چون كلاف سر در گم مانند مار از درد ناعلاجي به خود مي پيچيم و اوقات را به بطالت و بيهودگي مي سپاريم.خواهر و برادر خوبم، عزيز گرانقدر خوشبختي و رسيدن به آن يك هدف نيست بلكه براي رسيدن به آن بايد در مسير خوشبختي حركت كرد نه چيز ديگر ،يعني اينكه خوشبختي و رسيدن به آمال هاي روزمره از همين الان و اكنون شروع مي شود نه آنكه منتظر بهبود شرايط باشيم تا به هدف برسيم پس بياييد از همين الان تصميم بگيريم و از خداوند مهربان مسالت نماييم كه اراده فرداً فرد ما را تقويت بخشد و در مسير آرزوهايمان با گامي مصمم قدم برداريم و با اميد به آينده زيبا هر قدم خويش را با توكل به خداوند سبحان مستحكم تر از قبل برداريم كه خوشبختي در مسير جاده هاي زندگي قرار دارد و لازم است كه با آن هم مسير شويم تا بتوانيم ايستگاه هاي آن را يكي پس از ديگري فتح كنيم و جزء خوشبخت ترين هاي عالم قرار گيريم...

حرف دل:

يارب اگر دل بشكني از من چه بشكن بشكني...

اگر دلي در اين ايام به وي‍ژه ليالي قدر شكست دوستان را از بارش ابر كرامت محروم ننمايند...

براي رسيدن به اهداف غايي بعد از خواندن اين پست حتماً قدم برداريد كه فردا دير است و امروز در حال گذر...
براي فرج آقا دعا فرماييد كه اوضاع مناسب به نظر نمي رسد(اللهم عجل لوليك الفرج)
به مسائل سياسي ايران ديگر فكر نكنيد،تا دين تان را از دست ندهيد...

:-)صادقانه نوشتم، لطفاً به كسي بر نخورد:-)

يا علي مدد

خدا دوستت دارم

ketabat — Mon, 13 Jul 2009 06:48:18 GMT

به نام او كه ياد او هميشه آرام بخش روح و روان اين عبد ناچيز است

امروز نه بهانه اي براي نوشتن دارم و نه حوصله اي براي خواندن ، مدتي است به دلايلي از نوشتن طفره مي روم و ترجيح مي دهم با سكوت، سلوك عاشقانه اي داشته باشم.نمي دانم آيا تاكنون توجه داشته ايد كه انسان ها در دو حال ميل به نوشتن و سخن گفتن ندارند، يكي زماني كه پر از ناگفته ها هستند و محرمي امين پيدا نمي كنند و ديگري زماني كه واقعاً حرفي براي گفتن ندارند.نمي دانم من به كدام سو كشانده شده ام كه نه اين گونه ام و نه آنگونه...شايد به خاطر همين است كه گفته اند ارزش هر انساني به اندازه، نگفته هاي دروني آن است.باور كنيد اينها را ننوشتم كه بگويم...خواستم كه بگويم دوست خوب من چندان هم نگران نباش كه مطلبي براي نوشتن نداري و ميلي براي گفتن، چراكه معتقدم اگر قرار باشد انسان مطلبي بنويسد و كلامي را بيان كند كه در آن رنگ و بويي خدايي نباشد همان بهتر كه نه بهانه اي براي نوشتن داشته باشد و نه حوصله اي براي خواندن!

راز اين داغ كه در ســــجده طـــــــولاني مــاست

بوسه ي اوست كه چون مُهر به پيشاني ماست

مــــــوج با تجـــــربه صخــــــره به دريــا برگــشت

كــــمترين فــــــايده عــــشق پشيـــماني ماست

(فاضل نظري)

دوستان عزيزم كم كمك رجب رو به اتمام است و نزديك به بيست و هفتمين روز اين ماه عزيز هستيم، پيشا پيش بعثت نبي مكرم اسلام حضرت محمد مصطفي(ص)را خدمت همگي تبريك و تهنيت عرض مي كنم.

كساني كه علاقمند به انجام فرايض روز و شب ۲۷ رجب هستند اينجا را كليك كنند.

حرف دل:

نيازمند دعاي همه خوبان هستم، برام دعا كنيد...

گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر

ketabat — Mon, 13 Jul 2009 05:01:18 GMT

گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر

بجز از خدمـــــت رندان نکنم کار دگر

لطفاً اينجا را كليك كنيد

حرف دل:

در خوشي و غم هيچگاه خدا را فراموش نكنيد و هميشه بر آنچه خداوند بر بندگانش مقدر مي نمايد راضي باشيد و همواره با روي باز و گشاده با بندگان خدا برخورد كنيد و مبادا كسي را به واسطه ي اعتقاداتش به سخره بگيريد.

نامه ای به فرزندم...

ketabat — Tue, 07 Jul 2009 05:00:18 GMT

پسرکم، دلبندم ، مدتی است که برای نوشتن لحظه شماری می کنم اما به دلایل مختلف امروز را به فردا می سپارم تا شاید حس نوشتن کمی متقاعدم سازد که آرام باش و صبور و به دنیا سیاست کاری نداشته باش...راستش را بخواهی مدت هاست که از دنیای سیاست فارغ و ملول گشته ام و گذاشته ام تا دولت مردان در فضای دموکراسی عمومی خود به سر برند و این پدر ناتوانت به همان شغل معلمی اهتمام ورزد که لااقل اگر دنیا برایش زیبا جلوه نکرد ، آخرتش به یمن خدمت جدای از ریا شاید آباد گردد... پسر عزیزم دیشب در پی مناظره دو نامزد ریاست جمهوری دیدم چگونه انگشت تحیر به دندان گرفته ای و از شدت هیجان آرام و قرار نداشتی و در پی هر جمله ای از این پدر خسته ات می پرسیدی؟پدر راست می گویند !! و من شرمنده بغض در گلو فرو می بردم و با لبخند می گفتم این قصه ی دزدان دریایی است که دارند برای من ،تو، ما واگویه می کنند...اما چه کنم که عزیزک دلبندم هنوز سن و سالت به آنجا نمی خورد که برایت واضح تر توضیح دهم...راستش را بخواهی به درک و فهم تو شک ندارم ، می دانم به هر زبانی ، برایت بگویم می فهمی اما حقیقتش آن است ، می خواهم بیش از این شرمنده ارواح طیبه ی شهدا نشوم و روح بلند آرمان گرایت را برای دنیا پرستان دین فروش لکه دار نکنم ،به این امید که شاید روزی از پایه همه چیز درست شود و آن موقع درک حقیقت را از چشمه ی پر فیض معرفت به نظاره بنشيني...پسر عزیزم در گذشته ای نه چندان دور به خاطر دارم قصه کودکی را که از مردی که در جبهه پایش قطع شده بود ،پرسید آقا پای شما چه شده است؟آن مرد برای آنکه نخواهد داستان جنگ و شروع آن را برای کودک شرح و تفسیر کند در یک جمله گفت:"پسرم ،پایم را خرس خورده است" چراکه آن مرد می دانست اگر بخواهد شرح ماجرا کند نه خود را تاب گفتن است و نه او را طاقت شنیدن...پس بگذار تا این حدیث را در زمانی دیگر برایت قرائت کنم که هم من و هم تو ، هر دو طاقت و درک شنیدن را داشته باشیم و آهسته و نجواگونه برایت بنویسم که :اندکی صبر سحر نزدیک است و صبحی قریب اما در آدینه یکی از این ایام به بار خواهد نشست(آمین)اللهم عجل لوليك الفرج...

پسرک خردسالم بسیار شرمنده ام در این ایام که از امتحانات فارغ شده ای و آماده ای برای رفع خستگی ،این پدر خردسال چون سایر مردمان در چهار دیواری محصور خانه های آپارتمانی، باید نظاره گر بازی های قدرت با افکار عمومی باشد و خود نیز چون دیگران، قربانی مردان منتسب به آرمان های ملکوتی پیر جماران باشد و تو در کنار دیدن سریال افسانه جومونگ شاهد سریال نامزدهای انتخاباتی باشی تا شاید این داستان روزی تمام شود و تو به اتفاق خانواده راهی یک سفر زیارتی شوی(ان شاءالله)...پسر عزیزم از من مپرس حق با کیست و چه کسی استحقاق رای آوردن را دارد؟از من مپرس که چرا یاران دیروز معاندان امروزند و شمشیر ها را از رو غلاف کرده اند؟ترا خدا از من مپرس که چرا اینان همگی از امام ندیده ای تو حرف می زنند و خود را منتسب به آن می دارند و این گونه فضاحت به بار می آورند؟عزیزکم من شرمنده ام من تاب شنیدن چنین سئوالاتی را ندارم و بیش از این خواهش می کنم ،قلب خسته و مجروح پدرت را نمك مپاش ،که من نیز قربانی این فرجامم!!بگذار با مادرت همان گونه که می توانم نجوا کنم و کمی از بار اندوهم بکاهم و تو جسته و گریخته در بین سخنان من و او ،گوش نخوابان و زبان نجبان که .....حق با کیست؟بگذار دنیای شیرین کودکیت شیرین تر از عسل بماند و آن را با شیرینی تلخ خربزه ابوجهل مخلوط منما ،که عمر در گذر است و چشم بر هم نهی چون پدرت به میان سالی پا می گذاری و آن موقع است که حسرت از دست دادن عمر را به نظاره خواهی نشست که دیگر دیر است....

عزیز پدر همین قدر بدان که دنیای بدور از سیاست ،بسیار شیرین است به شرطی که با مردم و جامعه کاری نداشته باشی .که این نیز میسر نمی شود.پس می پرسی چه باید کرد؟پدرانه برایت می نویسم که عزیز پدر به یاد آر گفته مولایت امام حسین علیه السلام در مقتل عشق را که فرمود:ای مردم اگر دین ندارید لااقل جوانمرد باشید و آزادمرد....عزیزم شرافت و انسانیت را با هم گره بزن و هموراه خدا را در همه حال مد نظر گیر و از یاد او لحظه ی غافل مشو تا راه و رسم حقیقت در طریقت برایت هموار گردد و شریعت علوی را به ارمغان آورد و آنگاه است که خواهی دید که دلهای ما ظرف مشیعت اوست ،پس هرگاه او بخواهد ما نیز می خواهیم....

حرف دل:

۱- بازیچه ی هیچ یک از احزاب سیاسی نیستم و نخواهم شد...

۲- رای من به کسانی است که ادامه ی دهنده ی راه امام راحل و شهدا هستند و در مسیر رهبری حرکت می کنند.

۳- نان را که از هر طرف بخوانید نان است و من نیز نان را به نرخ روز نمی خورم و درد را با درد مي خوانم

۴- خدا یار و نگهدار همه ی شما خوبان

حراج عشق...

ketabat — Wed, 13 May 2009 05:59:18 GMT

بدون مقدمه:

من که ملول گشتمی از نفس فریشتگان

قیل و مقال عالمی می کشــم از برای تو

.......

حراج عشق

چو بستی در به روی من به کـــوی صبــــــــــــــــــــــر رو کردم

چو درمانم نبخــــــشیدی به درد خویــــــــــــــــــش خــو کردم

خیالت ساده دل تـــــر بود و با مـــــــا از تو یک روتــــــــــــــــــر

من ایـــــــــنها هر دو در آییـــــــنــه دل روبـــــرو کـــــــــــــــردم

چـــــــرا رو در تو آرم مـــــــــن که خود را گم کنــــــــــــم در تـو

به خود باز آمدم نقــــــــــش تو در خود جــــــــــــستجـو کـــردم

فشــردم با همه مـــــــستی به دل ســــــــــــنگ صبـــوری را

ز حال گریــــــــــــــه پنهانی حــــــــــکایت با سبـــــو کـــــــردم

فــــــــــرود آ ای عـــــــــزیز دل که مــــن از نقـش غیر تو

ســــرای دیــــــــــــــده با اشــــــــــــــک ندامت شستشو کردم

صـــــــفائــــی بود دیشـــــــــــــــب با خیـــــــالت خلـــــوت ما را

ولــــــی من باز پنهـــــــــــــــــــانی تو را هــــــــــــــم آرزو کردم

ملـــــــول از ناله بــــــــــــــلبل مشو ای باغبــــــان رفتــــــــــم

حــــــلالم کن اگــــــــــــــــر روزی گلی در غنچه بو کـــــــــــردم

تو بــا اغیـــــار پیش چـــــــــــــشم من می در سبو کــــــــردی

مـــن از بیم شماتت گریـــــــــــــــــــــه پنهان در گلو کـــــــــردم

حــــــــراج عشق و تــــــــــــــــاراج جوانی وحشـــــــــت پیری

در این هنگــــــــــامه من کــــــــــاری که کردم یــــــــاد او کردم

از این پس شـــــــــــــــهریــــــــارا ما و از مردم رمیــــــــــــدنها

که مــــــــــــن پیوند خاطــــــــــــر با غزالی مشــــــک مو کردم

زنده یاد استاد محمد حسین شهریار

حرف دل:

امان از جوانی جوانی جوانی...

حاصل عمرم سه سخن بیش نیست :خام بدم ،پخته شدم، سوختم...