زلف تو مرا نموده مدهوش

دوستان و بزرگواران ارجمند چند روزی است که هر کدام از دوستان که مرا می بینند با نگاه های سنگینشون  منو شرمنده می کنند و به زبان بی زبانی میگن اخوی توی این وبلاگت یه چیزی بنویس که همه بفهمند چرا داری برای مخاطب های خاص می نویسی می بینم حق  با اوناست و چیزی برای گفتن ندارم برای همین امروز هنگامی که داشتم وبلاگم نگاه می کردم به اصرار یکی از دوستان تصمیم گرفتم دوتا از دل نوشته هام و که زیاد  هم قدیمی هم نیستند براتون بنویسم با این تفاوت که هر دوتاشون توی فاصله یه هفته متولد شدند و هر دوتاشون برام عزیزند چراکه بقول معروف هرچه از دوست رسد نیکوست

ولی توی این فرصت  یه چیزی بتون بگم و اون اینکه ما می تونیم بنویسم ولی نمی تونیم قضاوت کنیم چون اون نوشته های ما هستند که ما را نقد می کنند نه خود ما لذا این دوتا شعر هر دوتاشون برام عزیزند اما با این تفاوت یکی مال همین نسل و دیگری مال نسل قدیم حالا هر دوتا نسل بخونند و اگه دلشون خواست برام بنویسنند که آیا اگه زمونه عوض بشه دلا هم عوض میشه یا نه تا ببینم چکار میشه کرد.......

 

یکم آذر ماه ۱۳۸۶ منزل

ای حس قشنگ شاعرانه

ای نغمه ی شاد عارفانه

ای غمزه مژگان سیاهت

در پرده رخ مرا نشانه

در بزم طراوت جوانی

از هفت جهت مرا کرانه

در مکتب عاشقانه ی عشق

الحق که توی مرا یگانه

در آینه نگاه معشوق

هستیم اسیر این زمانه

پوپک به تبسم وجودت

خواند به ترنم شبانه

ماندیم به حسرت نگاهت

در مانده ترین به کنج خانه

در مزرع آفرینش عشق

زد بذر محبتت جوانه

از غمزه ی ناوک سیاهت

ابروی رخت کشد کمانه

بر صفحه هستی مدارت

املای من است کودکانه

ازآب حیات چشمه ی عشق

زمزم به رهت شود روانه

هستی زعدم عدم زهستی

گردیده چنین ترا بهانه

در وادی طور ایمن عشق

آتش زغمت کشد زبانه

زلف تو مرا نموده مدهوش

انگشت فلک کشیده شانه

مخمور به جام تو نشستیم

از آن می خم جاودانه

دیوانه ز هوشیار ربوده است

آن خواب و قرار زیرکانه

مستفعل فاعلات فعلن

مضمون مرا کند فسانه

در دور ترین نقاط هستی

عاشق بنهاده آشیانه

چون مرغ فتاده ایم در بند

ماییم اسیر آب و دانه

سوگند به عزت و جلالت

مدهوش توییم عاشقانه

منصور به عشق تو فنا شد

تا ساخت وضو بهر دوگانه

گفتم که چکامه ای سرایم

ای حس قشنگ شاعرانه

 

۸ آذر ماه ۱۳۸۶ منزل

...........................................................................................................

 

            از امتداد    پنجره   ها   می  توان گذشت

                                                   با بغض خیس خاطره ها می توان گذشت

            از پهن دشت حادثه ها    با    حضور    نور

                                                   با بال سبز   زنجره ها    می توان   گذشت

            با سحر  واژه ها    به       بلندای    آسمان

                                                    از برق چشم ساحره ها می توان گذشت

            از    انکسار   نور    به     آنسوی      واقعه

                                                    از لابلای     کرکره ها     می توان   گذشت

            در امتداد      نور     در      حلقه ی     جنون

                                                    از انحنای      دایره ها    می توان   گذشت

            با نغمه ای   قشنگ    به    تفسیر    عاشقی

                                                   از این سکوت  حنجره ها  می توان گذشت

 

یکی دو بیت دیگه طلبتون باشه تا ببینم میاد یا نه منو بلاتکلیف گذاشته و رفته دنبال کارش برای همین گفتم یه دو سه روزی صبر کنید ولی انگار اون سه تا قافیه سر ناسازگاری داره البته خداییش اومد ولی به دلم نچسبید فعلاْ بایکوتند.....

ببخشید یادم رفت یه چیزی در گوشی بگم راستش شعر هم باید نازش را کشید تا باتون راه بیاد  
گفتم که یادتون باشه....

آتش دل 

به ماه رویت سوگند....